این ماده یک قانون ساده و روشن دربارهٔ فروش اشیاء سیم و زر در جریان تصفیه امور ورشکستگی است. میگوید این اشیاء نباید به قیمتی کمتر از ارزش فلز خودشان به فروش برسند.
به زبان ساده، اگر مثلاً یک انگشتر یا ظرف نقره یا طلا در میان اموال ورشکسته باشد و بخواهند آن را بفروشند، قیمت فروش نباید از بهای خود فلزِ بهکاررفته در آن کمتر باشد. متن ماده هیچ تبصره یا شرط دیگری را ذکر نکرده است.