این ماده دربارهٔ حالتی است که مالی از محکومعلیه (کسی که حکم علیه او صادر شده) نزد یک شخص ثالث باشد و آن مال توقیف شود. اگر این مال از نوع «عین معین» (شیء مشخص و معین)، «وجه نقد» یا «طلب حال» (طلبی که زمان پرداختش رسیده) باشد، شخص ثالث باید هر وقت مأمور اجرا (دادورز) آن را مطالبه کرد، مال را به او تحویل بدهد.
شخص ثالث در برابر تحویل مال باید رسید بگیرد. بر اساس همین متن، این رسید مثل سند پرداخت آن وجه یا دین، یا مثل سند تحویل عین معین از طرف شخص ثالث به محکومعلیه حساب میشود؛ یعنی نشاندهندهٔ این است که شخص ثالث تکلیف خود را انجام داده است.