این ماده میگوید وقتی مأمور اجرا (دادورز) کار اجرای یک حکم را شروع کرد، دیگر نمیتواند آن را متوقف، متوقفشده اعلام، قطع یا به تأخیر بیندازد. یعنی اجرای حکم باید تا پایان ادامه پیدا کند و مأمور اجرا خودسرانه حق کند کردن کار را ندارد.
اما این ماده چند استثنا هم دارد: اول اینکه دادگاهی که دستور اجرای حکم را داده، یا دادگاهی که صلاحیت صدور دستور تأخیر اجرا را دارد، با صدور «قرار» میتواند توقف یا تأخیر را تعیین کند. دوم اینکه اگر محکومله (کسی که حکم به نفع اوست) رسیدی نشان دهد که طلبش وصول شده، یا رضایت کتبی بدهد که اجرا متوقف، قطع یا به تأخیر بیفتد، مأمور اجرا میتواند اجرا را متوقف کند.
پس بهطور خلاصه: دست مأمور اجرا برای توقف اجرا بسته است، مگر با تصمیم دادگاه مربوط یا با مدرک و رضایت خودِ محکومله.