این ماده دربارهٔ اجرای حکمهایی است که در کشورهای خارجی صادر شدهاند. میگوید اگر میان دولت ایران و کشوری که آن حکم را صادر کرده، معاهده یا قراردادی وجود داشته باشد و در آن معاهده یا قرارداد، روش و شرایطی برای اجرای حکم تعیین شده باشد، همان روش و شرایط رعایت میشود.
به زبان ساده، این ماده خودش شرایط اجرا را تعیین نمیکند؛ فقط میگوید اگر چنین ترتیبی در توافق میان دو دولت پیشبینی شده باشد، همان ترتیب مبنا قرار میگیرد. این ماده به معاهدات و قراردادهای میان دولتها ارجاع میدهد و محتوای آنها را تعیین نمیکند؛ متن آن معاهدات در اینجا نیامده است.