این ماده میگوید حکم مدنی که دادگاه یک کشور خارجی صادر کرده، در ایران اجرا میشود، اما فقط در صورتی که هشت شرطی که در همین ماده آمده وجود داشته باشد. اگر قانون جای دیگری ترتیب دیگری گفته باشد، آن ترتیب مقدم است.
شرطها به زبان ساده اینها هستند: اول اینکه کشور صادرکنندهٔ حکم هم احکام دادگاههای ایران را اجرا کند یا در این زمینه رفتار متقابل داشته باشد. دوم اینکه محتوای حکم با قوانین مربوط به نظم عمومی یا اخلاق حسنه مخالف نباشد. سوم اینکه اجرای آن با پیمانهای بینالمللی که دولت ایران امضا کرده یا با قوانین مخصوص مخالف نباشد. چهارم اینکه حکم در کشور خودش قطعی و لازمالاجراء باشد و به دلیلی قانونی از اعتبار نیفتاده باشد. پنجم اینکه دادگاههای ایران حکم مخالفی صادر نکرده باشند. ششم اینکه رسیدگی به آن دعوا طبق قوانین ایران در صلاحیت دادگاههای ایران نباشد. هفتم اینکه حکم دربارهٔ اموال غیرمنقول واقع در ایران و حقوق وابسته به آن نباشد. هشتم اینکه دستور اجرای حکم از مقامهای صلاحیتدار کشور صادرکننده صادر شده باشد.
این ماده هشت شرط را بهصورت فهرست آورده و در همین متن تبصرهای ذکر نشده است؛ همچنین دربارهٔ اینکه این متن هنوز معتبر است یا تغییر کرده، در همین متن چیزی گفته نشده است.