این ماده درباره حالتی است که بدهکار (محکومعلیه) بیش از یک طلبکار (محکومله) دارد، مال توقیفشده تنها دارایی شناختهشده اوست و هیچیک از طلبکاران بر دیگری حق تقدم ندارد. در این حالت، از پولی که از آن مال به دست میآید، نخست معادل هزینه اجرایی به کسی که آن هزینه را پرداخته است داده میشود.
باقی پول بین طلبکارانی تقسیم میشود که تا آن تاریخ هم اجراییه صادر کردهاند و هم درخواست استیفای طلب خود را نمودهاند. تقسیم میان آنان به نسبت طلبی است که دارند و با رعایت مواد 154 و 155 انجام میشود. این ماده فقط به مواد 154 و 155 ارجاع داده و محتوای آن مواد در این متن نیامده است. در این متن تبصرهای ذکر نشده است.