این ماده دربارهٔ آوردن اسناد به جلسهٔ دادرسی است. خواهان باید اصل اسنادی را که فقط رونوشتشان را ضمیمهٔ دادخواست کرده، در جلسه حاضر کند. خوانده هم باید هم اصل و هم رونوشت اسنادی را که میخواهد به آنها استناد کند در جلسه بیاورد؛ تعداد رونوشتهای خوانده باید به تعداد خواهانها بهعلاوهٔ یک نسخه باشد. از این رونوشتها، یک نسخه در پرونده بایگانی میشود و نسخهٔ دیگر به طرف مقابل تحویل داده میشود.
بخش دوم ماده حالتی را میگوید که یکی از دو طرف دعوا نخواهد یا نتواند خودش در دادگاه حاضر شود. در این حالت، اگر خواهان است باید اصل اسناد خود را و اگر خوانده است باید اصل و رونوشت اسناد را به وکیل یا نمایندهٔ خود بفرستد تا در دادگاه ارائه شود و طرف مقابل ببیند. اگر این کار را نکند و سند عادی باشد و مورد تردید و انکار قرار گیرد: چنانچه خوانده باشد، آن سند از شمار دلایل او بیرون میرود؛ و چنانچه خواهان باشد و دادخواستش به دلیل دیگری مستند نباشد، در آن مورد باطل میشود.
همچنین اگر خوانده به دلیل کمی وقت یا دلایل دیگر نتواند اسنادش را حاضر کند، حق دارد تأخیر جلسه را بخواهد. اگر دادگاه درخواست او را درست بداند، با تعیین جلسهای خارج از نوبت به موضوع رسیدگی میکند. متن به مواد دیگری ارجاع نداده است.