این ماده دربارهٔ «ایراد» در دادرسی مدنی است. بر اساس متن، خوانده (کسی که علیه او دعوا مطرح شده) میتواند در حالی که به اصل دعوا پاسخ میدهد، در مواردی که این ماده نام برده ایراد کند. یعنی هم به ماهیت دعوا پاسخ میدهد و هم میگوید یکی از این اشکالها وجود دارد.
متن ماده ۱۱ مورد را آورده است: نداشتن صلاحیت دادگاه؛ قبلاً اقامه شدن و در حال رسیدگی بودن دعوا بین همان اشخاص در همان دادگاه یا دادگاه همعرض، یا وجود دعوای مرتبط؛ نداشتن اهلیت قانونی خواهان به دلایلی مثل صغر، عدم رشد، جنون یا ممنوعیت از تصرف در اموال بهخاطر حکم ورشکستگی؛ متوجه نبودن ادعا به شخص خوانده؛ محرز نبودن سمت نمایندگی مانند وکالت، ولایت یا قیمومت؛ رسیدگی قبلی و صدور حکم قطعی بین همان اشخاص یا قائممقام آنان؛ بیاثر بودن دعوا بر فرض ثبوت، مانند وقف و هبه بدون قبض؛ نامشروع بودن مورد دعوا؛ ظنی یا احتمالی بودن دعوا به جای جزمی بودن؛ ذینفع نبودن خواهان؛ و اقامه شدن دعوا خارج از موعد قانونی.
در متن این ماده تبصرهای دیده نمیشود.