این ماده دربارهٔ حالتی است که در یک دادخواست، چند دعوا مطرح شده باشد. اگر این دعواها با هم «ارتباط کامل» نداشته باشند و دادگاه نتواند همه را در یک دادرسی بررسی کند، دادگاه آنها را از هم جدا میکند و اگر برای هر یک صلاحیت داشته باشد، جداگانه به هر کدام رسیدگی میکند.
اگر دادگاه برای بخشی از این دعواها صلاحیت نداشته باشد، دربارهٔ آن بخش «قرار عدم صلاحیت» صادر میکند؛ یعنی رسماً اعلام میکند که مرجع رسیدگی به آن، دادگاه دیگری است، و پرونده را به مرجع صالح میفرستد.
نکته: متن ماده تعریف دقیقی از «ارتباط کامل» میان دعاوی ارائه نکرده است؛ پس اینکه در یک پروندهٔ مشخص، دعواها ارتباط کامل دارند یا نه، بر اساس همین متن بهروشنی مشخص نیست.