این ماده دربارهٔ مرحلهٔ بعد از نقض حکم در دیوان عالی کشور است. اگر پس از نقض حکم در دیوان عالی کشور، دادگاه با ذکر استدلال دوباره همان رای اولیه را صادر کند، به آن «رای اصراری» میگویند. اگر این رای اصراری دوباره تقاضای رسیدگی فرجامی شود، شعبه دیوان عالی کشور اگر استدلال دادگاه را بپذیرد، رای دادگاه را ابرام میکند؛ یعنی آن را تأیید میکند.
اگر شعبه دیوان عالی کشور استدلال دادگاه را نپذیرد، پرونده در هیئت عمومی شعب حقوقی مطرح میشود. اگر نظر شعبه دیوان عالی کشور در هیئت عمومی تأیید شود، حکم صادره نقض میشود و پرونده به شعبه دیگری ارجاع میشود. دادگاهی که پرونده به آن ارجاع شده، باید طبق استدلال هیئت عمومی دیوان عالی کشور حکم لازم را صادر کند.
در پایان این ماده میگوید این حکم، در غیر موارد مذکور در ماده (۳۲۶)، قطعی است. محتوای ماده (۳۲۶) در این متن نیامده است و فقط به آن ارجاع داده شده است.