این ماده میگوید صرفِ درخواست فرجامخواهی، اجرای حکم را متوقف نمیکند؛ یعنی تا وقتی که حکم در مرحله فرجام نقض نشده، حکم به قوت خود باقی است و میتواند اجرا شود. با این حال، متن دو حالت را جدا کرده است.
در حالت «الف»، اگر چیزی که به آن محکوم شدهایم مالی باشد، در صورت لزوم و بر اساس تشخیص دادگاه، پیش از اجرای حکم از کسی که به نفع او حکم صادر شده (محکومله) تامین مناسب گرفته میشود. در حالت «ب»، اگر محکومبه غیرمالی باشد و دادگاه صادرکننده حکم تشخیص بدهد و کسی که علیه او حکم صادر شده (محکومعلیه) تامین مناسب بدهد، اجرای حکم تا صدور رای فرجامی به تاخیر میافتد.
دقت کنیم که متن این ماده درباره اینکه این مقررات هنوز معتبر است یا اصلاح و نسخ شده، چیزی نمیگوید و همچنین توضیح نمیدهد که منظور دقیق از «تامین مناسب» چیست؛ تشخیص آن به دادگاه واگذار شده است.