این ماده دربارهٔ «فرجامخواهی» در دعاوی مدنی است. فرجامخواهی یعنی درخواست بازبینی یک رأی از سوی مرجع بالاتر. طبق این ماده، اگر یکی از مواردی که قانون برای نقض رأی پیشبینی کرده وجود داشته باشد، رأی نقض میشود؛ حتی اگر کسی که درخواست فرجام کرده، به آن مورد خاص استناد نکرده باشد.
به زبان سادهتر: فرجامخواه لازم نیست همهٔ ایرادهای ممکن را خودش پیدا کند و بنویسد. اگر دادگاه بالاتر ببیند یکی از موجبات نقض که قانون گفته وجود دارد، خودش رأی را نقض میکند، هرچند آن مورد در درخواست فرجامخواه ذکر نشده باشد.
این متن خودش مصادیق «موجبات نقض» را نام نمیبرد و فقط به آنها اشاره میکند؛ بنابراین از خود این ماده نمیشود فهمید آن موجبات دقیقاً چه چیزهایی هستند.