این ماده میگوید وقتی رأیی از نظر قانون قابل تجدیدنظر باشد و کسی هم از آن تجدیدنظرخواهی کند، همین تجدیدنظرخواهی جلوی اجرای آن حکم را میگیرد. یعنی تا وقتی تجدیدنظر در جریان است، حکم اجرا نمیشود.
نکته مهم این است که این اثر حتی وقتی هم که دادگاهی که رأی را صادر کرده، آن رأی را «قطعی» اعلام کرده باشد، از بین نمیرود. یعنی اعلام قطعی بودن توسط دادگاه صادرکننده، مانع از اثر بازدارنده تجدیدنظرخواهی نسبت به اجرا نیست.
تنها استثنای این حکم، مواردی است که خود قانون آنها را استثنا کرده باشد؛ این ماده فقط به وجود چنین استثناهایی اشاره میکند و مصادیق آن را نام نمیبرد. همچنین این ماده به «آرای قابل تجدیدنظر که در قانون احصاء گردیده» اشاره دارد، بدون آنکه فهرست آنها را بیان کند.