این ماده میگوید کسی که میخواهد از یک رأی درخواست تجدیدنظر کند، باید دادخواستش را در مهلت قانونی به یکی از این سه جا بدهد: دفتر دادگاهی که آن رأی را صادر کرده، دفتر شعبه اول دادگاه تجدیدنظر، یا دفتری که در بازداشتگاه محل نگهداری او هست (اگر در بازداشت باشد). هر کدام از این دفترها باید فوراً دادخواست را ثبت کند و به کسی که آن را داده، رسیدی بدهد که نام متقاضی و طرف دعوا، تاریخ تسلیم، شماره ثبت و شماره دادنامه در آن نوشته شده باشد؛ همچنین همان تاریخ روی همه برگهای دادخواست نوشته میشود. این تاریخ، همان تاریخ تجدیدنظرخواهی حساب میشود.
تبصره ۱ تکلیف را روشن میکند: اگر دادخواست به دفتر مرجع تجدیدنظر یا بازداشتگاه داده شود، آن دفتر همان کارهای بالا را انجام میدهد و دادخواست را به دادگاه صادرکننده رأی میفرستد؛ و اگر دادخواست در مهلت قانونی داده شده باشد، مدیر دفتر دادگاه بدوی پس از تکمیل آن، پرونده را ظرف دو روز به مرجع تجدیدنظر میفرستد. تبصره ۲ میگوید اگر دادخواست بیرون از مهلت داده شود یا در مهلت قانونی نواقصش برطرف نشود، دادگاه صادرکننده رأی بدوی با «قرار» آن را رد میکند؛ این قرار تا بیست روز از تاریخ ابلاغ در مرجع تجدیدنظر قابل اعتراض است و رأی دادگاه تجدیدنظر قطعی است. تبصره ۳ هم میگوید دادگاه باید زیر رأی خودش بنویسد که آن رأی قابل تجدیدنظر است یا نه و مرجع تجدیدنظر کدام است؛ و اگر رأیی قابل تجدیدنظر باشد ولی دادگاه آن را قطعی اعلام کند، هر یک از طرفین میتواند درخواست تجدیدنظر بدهد.