این ماده یک تعریف ساده ارائه میدهد و میگوید رأیی که دادگاه صادر میکند، بسته به محتوایش یکی از دو نام را میگیرد: اگر رأی دربارهٔ «ماهیت دعوا» باشد، یعنی به اصلِ اختلاف و خواستهٔ طرفین رسیدگی کرده و آن را به طور جزئی (بخشی) یا کلی (تمام و کمال) تمامشده و قطعشده اعلام کند، به آن «حکم» میگویند.
در غیر این صورت، یعنی اگر رأی دربارهٔ ماهیت دعوا نباشد و اصل اختلاف را قطع نکند، به آن «قرار» گفته میشود. بنابراین معیار اصلی در این ماده دو چیز است: اول اینکه رأی به ماهیت دعوا مربوط باشد، و دوم اینکه آن را به طور جزئی یا کلی قاطع کند.