این ماده میگوید وقتی دادگاه در جریان یک پرونده دستور میدهد از محل بازدید شود (معاینه محل) یا دربارهٔ موضوع از مردم همان محل پرسوجو شود (تحقیق محلی)، آنچه از این کار به دست میآید یک «اماره قضایی» به حساب میآید. اماره قضایی یعنی نشانه و قرینهای که قاضی از راه بررسیهای خودش به دست میآورد، نه شهادت رسمی یا سند.
اثر این اطلاعات آن است که ممکن است قاضی را به حقیقت مطلب «علم» یا «اطمینان» برساند، یا دستکم در پیدا کردن چنین اطمینانی به او کمک کند. متن ماده همین را بیان میکند و دربارهٔ ارزش اثباتی بیشتر، شرایط انجام بازدید یا پرسوجو، یا چگونگی ثبت آنها چیزی نمیگوید.