این ماده به هر یک از دو طرف یک دعوا اجازه میدهد که نسبت به گواهان طرف مقابل «جرح» کنند؛ یعنی با گفتن دلیل، اعتبار و صلاحیت آن گواه را زیر سؤال ببرند.
همچنین این ماده دو حالت را از هم جدا میکند: اگر بعد از صدور رأی معلوم شود که دلایل جرح، پیش از شهادت وجود داشته ولی از دادگاه پنهان مانده و رأی هم بر پایهٔ همان شهادت صادر شده باشد، مورد از موارد نقض رأی است. اما اگر دلایل جرح بعد از صدور رأی پیدا شده باشد، روی اعتبار رأی دادگاه اثری ندارد.
تبصرهٔ این ماده میگوید اگر طرف دعوا برای جرح گواه از دادگاه مهلت بخواهد، دادگاه حداکثر یک هفته به او مهلت میدهد.