این ماده دربارهٔ سندی است که یکی از طرفهای دعوا در دادگاه ارائه میکند. گاهی همین سند، بهجای اینکه به نفع ارائهکننده باشد، میتواند به نفع طرف مقابل او باشد. در چنین حالتی، اگر طرف مقابل به آن سند استناد کند (یعنی به آن تکیه کند و آن را مدرک حرف خود قرار دهد)، ارائهکنندهٔ سند دیگر نمیتواند آن را پس بگیرد.
همچنین در این وضعیت، ارائهکننده نمیتواند از دادگاه بخواهد که سند او را نادیده بگیرد. متن ماده تبصرهای ندارد و نوع خاصی از سند را هم مشخص نکرده است؛ فقط از «سندی که در دادگاه ابراز میشود» صحبت میکند.