این ماده دربارهٔ مرحلهٔ «سازش» در دادرسی مدنی است. بر اساس آن، اگر دادگاه مطمئن شود که طرفین حاضر نیستند با هم سازش کنند، آنها را راهنمایی میکند که دعوای خود را مطرح کنند.
به زبان ساده: وقتی معلوم شد امکان توافق و سازش وجود ندارد، دادگاه وقت طرفین را با اصرار بر سازش تلف نمیکند و آنها را به سمت اقامهٔ دعوا هدایت میکند. متن ماده فقط همین را میگوید و دربارهٔ شکل یا جزئیات این راهنمایی، یا دربارهٔ اینکه دادگاه چه اقدام دیگری انجام میدهد، توضیحی نداده است.