این ماده میگوید در چه حالتهایی دادگاه باید حرفهای طرفین دعوا را «عیناً» و کلمهبهکلمه بنویسد، نه اینکه فقط خلاصهای از آن را ثبت کند. این سه حالت عبارتاند از: اول، وقتی حرف یکی از طرفین شامل اقرار باشد (یعنی چیزی را به زیان خودش بپذیرد). دوم، وقتی یکی از طرفین بخواهد بعداً از اظهارات طرف دیگر استفاده کند. سوم، وقتی خود دادگاه به دلیلی لازم بداند که عین عبارت نوشته شود.
نکتهٔ مهم این است که این ماده فقط دربارهٔ «نوشتن عین اظهارات» است و در آن، سه حالت بالا را مشخص میکند؛ در غیر این موارد، تکلیفی برای درج عین عبارت در متن ماده ذکر نشده است.
این ماده تبصرهای ندارد و به مادهٔ دیگری هم ارجاع نداده است.