این ماده فهرست کارهایی را میگوید که اگر یک وکیل انجام دهد، «متخلف» شناخته میشود و به «مجازات انتظامی درجه ۴» محکوم میشود. متن این ماده مشخص نکرده که مجازات انتظامی درجه ۴ دقیقاً چیست یا چه مدت و مبلغی دارد؛ فقط گفته مجازات درجه ۴.
کارهای گفتهشده اینهاست: (۱) اشتغال به کار دیگری که با شوون وکالت نمیسازد و ادامه دادن آن بعد از تذکر کانون، یا انجام رفتار و اعمالی که با شوون وکالت نمیسازد؛ (۲) معرفی کردن خود به شکلی بالاتر از درجهای که در پروانه دارد، مثلاً با برگه چاپی یا تابلو؛ (۳) گرفتن وکالت با فریب؛ (۴) گرفتن پول یا مال یا سند به نام خود یا دیگری بیشتر از حقالوکاله توافقشده، یا اگر قراردادی نیست، بیشتر از تعرفه وزارتی یا بیشتر از هزینههای قانونی؛ (۵) اطلاع ندادن استعفا به موکل و دادگاه، یا اطلاع دادن در وقتی که موکل فرصت کافی برای گرفتن وکیل دیگر و معرفی او به دادگاه نداشته باشد؛ (۶) اطلاع ندادن سریع ابلاغ حکم یا قرار یا اخطاری که موکل باید خرجی بدهد یا کاری کند، به موکل یا کسی که امور او را میگرداند، بهطوریکه حقی از موکل از بین برود؛ (۷) قبول وکالت در موضوعی که قبلاً بهخاطر سمت قضایی یا داوری درباره آن نظر کتبی داده است؛ (۸) داشتن سمت وکالت یا مشاور حقوقی در وزارتخانه یا اداره دولتی یا شهرداری یا بنگاههایی که همه یا بخشی از سرمایهشان مال دولت است و قبول وکالت علیه همانها؛ (۹) استفاده از راههای فریبنده برای کش دادن دادرسی، مثل رد دادرس یا داور یا استعفا از وکالت و دوباره قبول کردن وکالت؛ (۱۰) بیاحترامی در گفتوگوهای کتبی و شفاهی نسبت به دادنامه یا دیگر مقامات رسمی و وکلا و طرفهای دعوا و دیگر اشخاص.