این ماده دربارهٔ زمانی است که در یک پروندهٔ اجرایی، «وثیقه» یا همان مالی که بهعنوان تضمین به بستانکار داده شده، از نوع «مال منقول» باشد. مال منقول یعنی مالی که میتوان آن را جابهجا کرد؛ مثل خودرو، طلا یا اثاثیه.
در چنین حالتی، این ماده به بستانکار اجازه میدهد که بلافاصله پس از اینکه «اجرائیه» به او ابلاغ شد، درخواست بازداشت آن مال را بدهد. اجرائیه برگهای است که در آن به بدهکار اعلام میشود باید بدهیاش را بپردازد.
نکتهٔ مهم این است که این متن فقط یک حکم کلی را بیان میکند و دربارهٔ جزئیات بعدی بازداشت، شرایط آن یا تشریفات آن چیزی نگفته است.