این ماده میگوید توانایی «دارا بودن حقوق» برای هر انسان از لحظهای آغاز میشود که زنده به دنیا بیاید و در لحظهٔ مرگ او به پایان میرسد.
منظور از «اهلیت برای دارا بودن حقوق» این است که یک شخص میتواند صاحب حق باشد؛ یعنی میتواند مالک چیزی شود یا حقهایی به نام او شناخته شود. بر اساس همین متن، پیش از تولد زنده و پس از مرگ، انسان این توانایی را ندارد.
این ماده فقط نقطهٔ شروع و پایان این اهلیت را بیان میکند و به جزئیات دیگر (مثل وضعیت جنین یا انواع حقها) نمیپردازد.