این ماده میگوید صاحب یک ملک میتواند در ملک خودش حقّی را برای شخص دیگر قرار دهد؛ یعنی لازم نیست این حق از قبل در قانون تعیین شده باشد و خودِ مالک میتواند آن را به وجود آورد.
در چنین حالتی، اینکه طرف مقابل دقیقاً چه حقّی دارد، تا چه حدی است و چگونه باید از آن استفاده کند، بر اساس همان قرارداد یا عقدی تعیین میشود که به موجب آن این حق داده شده است.
این ماده فقط یک قاعدهٔ کلّی بیان میکند و جزئیات را به توافق طرفین واگذار میکند.