این ماده دربارهٔ پیمانهایی (عهدنامهها و قراردادهای بینالمللی) است که میان دولت ایران و دولتهای دیگر بسته میشود. میگوید اگر چنین پیمانی «بر طبق قانون اساسی» منعقد شده باشد، مقررات آن در حکم قانون است؛ یعنی همان اثری را دارد که یک قانون عادی دارد.
نکتهٔ مهم این است که ماده، خودش شرایط قانون اساسی برای انعقاد این پیمانها را توضیح نداده و فقط به قانون اساسی ارجاع داده است. همچنین مشخص نکرده چه مرجعی صلاحیت تشخیص این را دارد که پیمانی مطابق قانون اساسی منعقد شده یا نه. متن در همین حد کلی است و دربارهٔ جزئیات ساکت است.