این ماده میگوید برای کودک صغیر (کسی که به سن بلوغ نرسیده و خودش نمیتواند امور خود را اداره کند) تنها دو نفر میتوانند «وصی» تعیین کنند: پدر و پدرِ پدر (جد پدری).
«وصی» یعنی کسی که پس از مرگ این افراد، سرپرستی و ادارهٔ امور صغیر یا اجرای وصیت را بر عهده میگیرد.
همین متن به صراحت میگوید هیچ فرد دیگری — مانند مادر، برادر، عمو یا دایی — حق ندارد برای صغیر وصی تعیین کند.