این ماده دربارهٔ «وصی» است؛ یعنی کسی که در وصیتنامه تعیین میشود تا کارهای مربوط به وصیت را انجام دهد. بر اساس این ماده، وصی نسبت به اموالی که بر حسب وصیت در دست او است، در حکم «امین» است؛ یعنی این اموال بهعنوان امانت نزد اوست.
معنای این حکم آن است که وصی در اصل ضامن نیست؛ پس اگر آن اموال از بین برود یا آسیب ببیند، صرفِ در دست بودن مال باعث مسئولیت او نمیشود. اما دو حالت استثنا شده است: «تعدی» یا «تفریط». اگر وصی مرتکب تعدی یا تفریط شود، ضامن میشود. این ماده تبصره ندارد و متن آن توضیح نمیدهد که تعدی و تفریط دقیقاً چه معنایی دارند و چه مثالهایی دارند.