این ماده انواع وصیت را تعریف میکند و نام اصطلاحهای آن را میگوید. در وصیت تملیکی، شخص یک «عین» (خودِ مال، مثل یک خانه) یا یک «منفعت» (حق استفاده از مال، مثل حق سکونت در خانه) را از دارایی خود به کسی دیگر میبخشد؛ این بخشش رایگان است و مالکیت آن طرف، پس از فوت وصیتکننده برقرار میشود.
در وصیت عهدی، شخص کاری را به عهده یک یا چند نفر میگذارد که پس از فوتش آن کار یا کارها را انجام دهند، یا در اموری به نمایندگی او تصرف کنند.
متن، نامها را هم روشن میکند: «موصی» کسی است که وصیت میکند، «موصی له» کسی است که وصیت تملیکی به نفع او شده، «موصیبه» چیزی است که درباره آن وصیت شده، و «وصی» کسی است که به موجب وصیت عهدی، ولی بر مورد ثلث یا ولی بر صغیر قرار داده میشود. متن این ماده تعریفها را بیان میکند و خودش شرط یا حکم دیگری درباره درستی یا نبودن وصیت نمیگوید.