این ماده دربارهٔ حق «اخذ به شفعه» است؛ یعنی حقی که در حالتهایی به شریک یک مال داده میشود تا سهمی که به شخص دیگری فروخته شده را با پرداخت قیمت آن به دست بگیرد. طبق این ماده، اگر مال مورد معامله چند وارث داشته باشند و یکی یا چند نفر از آنها حق شفعهٔ خود را اسقاط کنند (یعنی از آن صرفنظر کنند)، بقیهٔ وارث نمیتوانند شفعه را فقط به اندازهٔ سهم خودشان اجرا کنند.
به بیان ساده، حق شفعه در دست وارثان باقیمانده یک حق تجزیهناپذیر است: یا باید همه با هم از آن صرفنظر کنند، یا باید آن را نسبت به تمام مبیع (کل مال فروختهشده) اجرا کنند؛ نمیشود آن را فقط برای بخشی از مال اجرا کرد.