این ماده دربارهٔ یک «تعهد» است که در مادهٔ قبل (مادهٔ پیش از این ماده) گفته شده و به نفع کسی واقع شده است. در اینجا قانون اجازه میدهد که در همان تعهد، شرط شود پس از فوت شخصی که این تعهد به نفع او بوده (که در متن «منتفع» نامیده شده)، نفقه به وراث او پرداخت شود.
به زبان ساده: اگر کسی متعهد شده باشد که به شخص معینی نفقه بدهد، میتوان در همان تعهد قید کرد که پس از مرگ آن شخص، این نفقه به وارثان او داده شود. یعنی با این شرط، پرداخت نفقه با فوت منتفع متوقف نمیشود و به وراث او ادامه پیدا میکند.
توجه: این ماده به «ماده قبل» ارجاع داده است و من محتوای آن ماده را نمیدانم؛ برای فهم کامل این حکم باید خودِ مادهٔ قبل را جداگانه دید.