این ماده دربارهٔ «صلح» است؛ یعنی توافقی که دو طرف با آن به اختلاف یا ادعای خود پایان میدهند. مطابق این ماده، اگر دو طرف بهطور کلی و کلینگر همهٔ دعاوی «واقعیه» (دعاوی مربوط به امور واقعی و خارجی) و «فرضیه» (دعاوی مربوط به امور فرضی و اعتباری) خود را با صلح تمام کرده باشند، همهٔ آن دعاوی داخل در صلح شمرده میشود؛ حتی اگر در لحظهٔ صلح، ریشه و منشأ آن دعوا معلوم نباشد.
اما یک استثنا دارد: اگر نشانهها و قرائن موجود نشان دهد که صلح شامل آن دعوا نمیشود، آن دعوا داخل در صلح نیست. به زبان ساده، اصل بر این است که صلح کلی، همهٔ دعاوی را در بر میگیرد، مگر آنکه قرائن خلافش را نشان دهد.
توجه کنید که در متن این ماده از الفاظی مثل «واقعیه» و «فرضیه» استفاده شده که در متن توضیح داده نشدهاند؛ معنای دقیق این دو اصطلاح در همین ماده روشن نیست.