این ماده میگوید صلح کردن (سازش و توافق برای پایان دادن به اختلاف) حتی وقتی یک طرف دعوی را انکار میکند هم جایز است. یعنی اگر کسی ادعایی علیه دیگری مطرح کند و طرف مقابل آن ادعا را قبول نداشته باشد، باز هم میتوانند با هم صلح کنند.
همچنین این متن تصریح میکند که درخواست صلح کردن، اقرار (اعتراف به حق دیگری) حساب نمیشود. پس صرف اینکه کسی پیشنهاد صلح بدهد، به این معنا نیست که به ادعای طرف مقابل اعتراف کرده است.