این ماده دربارهٔ ضمان عقدی میگوید اگر ضمان «مطلق» باشد، یعنی در آن مدت یا زمان خاصی برای پرداخت تعیین نشده باشد، به حال محسوب میشود؛ یعنی مدتدار نیست. اما این حکم قطعی نیست: اگر از قرائن معلوم شود که ضمان مدتدار (موجل) بوده، همان مدتدار محسوب میشود.
پس بهطور ساده، اصل این است که ضمان بدون تعیین مدت، حال است، مگر نشانهها خلاف آن را ثابت کند. متن ماده توضیح نمیدهد که «قرائن» چه چیزهایی است و تشخیص آن را به خود متن واگذار کرده است.