این ماده دربارهٔ وظیفهٔ وکیل در برابر موکل است. بر اساس آن، وکیل وقتی از طرف موکل کاری انجام میدهد یا در امور او تصرف میکند، باید مصلحت موکل را در نظر بگیرد؛ یعنی کاری کند که به نفع موکل باشد.
وکیل نباید از حدود اختیاراتی که موکل صریحاً به او داده، یا اختیاراتی که بر حسب قرائن و عرف و عادت داخل اختیار اوست، خارج شود. در متن ارائهشده تبصرهای برای این ماده ذکر نشده است.