این ماده دو شرط برای وکالت تعیین میکند. شرط اول این است که موضوعی که وکالت برای آن داده میشود، باید از کارهایی باشد که خودِ موکل (کسی که وکالت میدهد) بتواند آن را انجام دهد؛ یعنی کسی نمیتواند برای کاری که خودش از انجام آن ناتوان یا ممنوع است، دیگری را وکیل کند.
شرط دوم این است که وکیل هم باید برای انجام همان کار «اهلیت» داشته باشد؛ اهلیت یعنی صلاحیت و توانایی قانونی برای انجام آن کار. پس تنها کافی نیست که موکل بتواند آن کار را انجام دهد؛ وکیل هم باید شرایط لازم برای انجام آن را داشته باشد. اگر کسی این شرایط را نداشته باشد، وکالتدادن به او با شرطهای این ماده سازگار نیست.