این ماده دربارهٔ امانت (ودیعه) است و میگوید اگر مشخص شود مالی که بهعنوان امانت نزد امین گذاشته شده، در واقع مال کسی بوده که آن را سپرده است (یعنی سپارنده مالک واقعی نبوده)، امین باید آن مال را به مالک حقیقی برگرداند.
اگر مالک حقیقی مال معلوم نباشد، این ماده میگوید که با آن مال مانند «اموال مجهولالمالک» رفتار میشود. یعنی تکلیف این مال تابع احکامی است که برای اموال بدون مالک شناختهشده وجود دارد؛ اما این ماده محتوای آن احکام را بیان نمیکند و فقط به آنها ارجاع میدهد.