این ماده یک حکم کوتاه و کلی را بیان میکند: هر منفعت یا سودی که از مال سپردهشده (ودیعه) به دست بیاید، متعلق به مالک آن مال است.
«ودیعه» یعنی مالی که مالک آن را نزد شخص دیگری به امانت میگذارد، و «منافع حاصله» یعنی هر بهره یا سودی که از آن مال پدید میآید. بر پایه این متن، این منافع به کسی که مال را به امانت گذاشته (مالک) میرسد، نه به امین.
متن ماده بسیار کوتاه است و جزئیات بیشتری (مثل اینکه امین در برابر گرفتن منافع چه مسئولیتی دارد یا در صورت آسیب دیدن مال چه میشود) در آن نیامده است.