این ماده دربارهٔ «ودیعه» است؛ یعنی مالی که کسی آن را نزد دیگری میگذارد تا نگه دارد. به کسی که مال نزد او سپرده شده «امین» و به صاحب مال «امانتگذار» میگویند.
بر اساس این ماده، اگر مال ودیعه به زور از امین گرفته شود و امین در ازای آن پول یا چیز دیگری بگیرد، باید همان چیزی را که گرفته به امانتگذار بدهد. اما امانتگذار مجبور نیست آن را قبول کند و میتواند خودش مستقیماً سراغ کسی برود که مال را به زور گرفته است.
متن در این باره که امانتگذار کدام راه را انتخاب کند یا نتیجهٔ هر انتخاب چیست، توضیحی نداده است.