این ماده دربارهٔ ودیعه است؛ یعنی وقتی کسی مالی را به دیگری میسپارد تا از آن نگهداری کند. طبق این ماده، کسی که مال به او سپرده شده (امین) اجازه ندارد در آن مال دست ببرد یا از آن استفاده کند، مگر اینکه فقط برای نگهداری و حفاظت لازم باشد.
اگر امین بخواهد کاری بیش از نگهداری انجام دهد — مثلاً از مال بهره ببرد یا آن را جابهجا کند — تنها در صورتی مجاز است که صاحب مال (امانتگذار) اجازهٔ صریح یا ضمنی داده باشد. اجازهٔ صریح یعنی صاحب مال با زبان یا نوشته اجازه داده است؛ اجازهٔ ضمنی یعنی از شرایط و رفتار او این اجازه فهمیده میشود.
اگر امین بدون چنین اجازهای در مال تصرف کند یا از آن نفع ببرد، در برابر صاحب مال مسئول است (در متن با تعبیر «ضامن است» آمده).