این ماده دربارهٔ حالتی است که در بیع (خرید و فروش)، زمانی برای «خیار» وجود دارد؛ یعنی یکی از دو طرف حق دارد معامله را به هم بزند. اگر در این مدت، خریدار از گرفتن پول (ثمن) خودداری کند، فروشنده میتواند آن پول را به حاکم (قاضی) یا نمایندهٔ او بسپارد و معامله را فسخ (به هم بزند).
«ثمن» همان پولی است که در معامله پرداخت میشود و «اخذ ثمن» یعنی گرفتن آن پول. «فسخ» یعنی بر هم زدن معامله. «قائم مقام» هم کسی است که به جای حاکم عمل میکند.
نکته: این ماده فقط به حاکم و قائم مقام او ارجاع داده و توضیح نمیدهد که شرایط یا تشریفات این کار چیست.