این ماده یک قاعدهٔ کلی میگوید: اینکه چه چیزی «عیب» حساب میشود را نباید با نظر شخصی تعیین کرد، بلکه باید دید مردم و رویهٔ معمول جامعه (عرف و عادت) آن را عیب میدانند یا نه.
همین متن اضافه میکند که چون عرف و عادت ثابت نیست، ممکن است در زمانهای مختلف یا در مکانهای مختلف، تشخیص عیب متفاوت باشد؛ یعنی چیزی که در یک زمان یا یک شهر عیب شمرده میشود، ممکن است در زمان یا شهر دیگر عیب به حساب نیاید.
این ماده فقط همین معیار کلی را بیان کرده و خودش مصادیق عیب را مشخص نکرده است.