این ماده دربارهٔ معاملهٔ بیع است. طبق آن، اگر مشتری ثمن (پول معامله) را حاضر کند که بدهد و بایع (فروشنده) از گرفتن آن امتناع کند، بایع خیار فسخ نخواهد داشت.
«خیار فسخ» یعنی اختیار بر هم زدن معامله. این ماده فقط همین حالت را بیان میکند و دربارهٔ حالتهای دیگر یا سایر خیارات چیزی نمیگوید.