این ماده دربارهٔ حالتی است که کالای معاملهشده (مبیع) در زمان معامله از نظر مقدار، عدد مشخصی داشته باشد؛ مثلاً توافق شده باشد ۱۰۰ کیلو برنج. اگر هنگام تحویل معلوم شود مقدار کالا کمتر از آن عدد توافقشده است، خریدار دو راه دارد: یا کل معامله را فسخ کند (یعنی معامله را به هم بزند و پول را پس بگیرد)، یا مقدار کمتری را بپذیرد و در عوض بخشی از پول را به همان نسبت کم بدهد؛ یعنی پول را به اندازهٔ مقداری که واقعاً تحویل گرفته پرداخت کند.
اگر برعکس، مقدار کالا بیشتر از عدد توافقشده باشد، آن مقدار اضافه مال فروشنده است و به خریدار تعلق ندارد.
این حکم فقط زمانی کاربرد دارد که مقدار کالا در همان حال معامله معین شده باشد؛ متن ماده دربارهٔ حالتی که مقدار در زمان معامله معین نبوده، چیزی نمیگوید.