این ماده دربارهٔ حالتی است که خریدار و فروشنده برای تحویل کالای فروختهشده (مبیع) زمانی را مشخص کردهاند. در چنین حالتی، توانایی فروشنده بر تحویل دادن کالا باید در همان زمان توافقشده بررسی شود، نه در لحظهٔ بستن قرارداد.
به بیان ساده، اگر در زمان امضای قرارداد فروشنده کالا را در اختیار نداشته باشد ولی در موعد توافقشده بتواند آن را تحویل دهد، طبق این ماده معیار سنجش، همان موعد است و نه زمان عقد.
این ماده فقط فرضی را مطرح میکند که طرفین موعدی تعیین کرده باشند؛ دربارهٔ حالتی که موعدی تعیین نشده باشد، مطلبی نمیگوید.