این ماده دربارهٔ حالتی است که کسی در یک «بیع فاسد» مالی را تحویل میگیرد. بر اساس این متن، او باید آن مال را به صاحبش برگرداند.
اگر آن مال از بین برود (تلف شود) یا کم شود (ناقص شود)، همان شخص ضامن خود مال و منافع آن است؛ یعنی در برابر عین مال و منافع آن مسئول شناخته میشود.
این ماده توضیح نمیدهد که چه بیعی «فاسد» است یا جزئیات این ضمان چیست.