این ماده دربارهٔ «ابراء» است. ابراء یعنی اینکه طلبکار (کسی که طلب دارد) از طلب خودش بگذرد و بدهکار را از پرداخت آن آزاد کند. طبق این ماده، این گذشت فقط وقتی باعث سقوط تعهد و از بین رفتن دین میشود که شخص طلبکار برای ابراء «اهلیت» داشته باشد. اهلیت یعنی اینکه شخص از نظر قانونی بتواند خودش دربارهٔ اموال و حقوق مالیاش تصمیم بگیرد.
پس اگر شخصی که ابراء میکند اهلیت نداشته باشد، بر اساس همین متن، آن ابراء موجب سقوط تعهد نمیشود. این ماده به توضیح بیشتری دربارهٔ اینکه اهلیت چه شرایطی دارد یا چه کسی اهلیت ندارد نمیپردازد و در این متن هم مشخص نشده است.