این ماده میگوید اگر کسی حیوان اهلی را شکار کند، یا حیوانی را شکار کند که نشانهٔ مالکیت روی آن است، این کار او را مالک آن حیوان نمیکند. یعنی شکار در این دو حالت راهی برای صاحبشدن نیست.
«حیوان اهلی» یعنی حیوانی که در خانه یا نزد انسانها زندگی میکند و به آنها وابسته است. «علامت مالکیت» یعنی نشانی که نشان میدهد حیوان صاحب دارد؛ مثل پلاک، گوشواره یا داغ. متن این اصطلاحها را دقیقتر تعریف نکرده و مثال هم نیاورده، پس تشخیص مصداقش در عمل ممکن است روشن نباشد.
این ماده فقط دربارهٔ همین دو حالت حرف میزند و دربارهٔ حکم شکار حیوانات دیگر چیزی نمیگوید.