این ماده درباره حالتی است که آب یک نهر برای آبیاری همه زمینهای اطراف آن کافی نیست و صاحبان زمینها بر سر اینکه کدام زمین حق تقدم دارد اختلاف پیدا میکنند. اگر هیچکدام نتوانند ثابت کنند که حق تقدم دارند، قاعده این است که زمین نزدیکتر به منبع آب، به اندازه نیازش، بر زمین پایینتر مقدم میشود.
به ترتیب، هر زمینی که به منبع آب نزدیکتر است، به قدر حاجت خودش حق تقدم بر زمین پایینتر خواهد داشت. این متن تبصرهای ندارد.