این ماده میگوید منظور از «حیازت» در قانون، تصرف کردن و در دست گرفتن مال است، یا آماده کردن ابزار و مقدماتِ تصرف و مسلط شدن بر آن. پس حیازت تنها یک معنی ندارد؛ هم میتواند به صورت تصرف عملی و وضع ید باشد و هم به صورت فراهم کردن وسایل تصرف و استیلا.
در همین حد، ماده تعریف کوتاهی ارائه میدهد و توضیح بیشتری دربارهٔ مصداقها یا شرایط آن نمیدهد.