این ماده میگوید صاحب یک ملک نمیتواند در ملک خود کاری انجام دهد که به همسایه ضرر بزند. اما یک استثنا دارد: اگر آن کار به اندازهٔ متعارف و معمول باشد و برای رفع نیاز خودش یا دفع ضرر از خودش انجام شود، اشکالی ندارد.
پس به طور خلاصه، دو شرط با هم مطرح است: اول اینکه تصرف ضرری برای همسایه نداشته باشد، و اگر دارد، باید دو ویژگی داشته باشد: «متعارف بودن» (یعنی در حدی که میان مردم معمول است) و «برای رفع حاجت یا رفع ضرر از خود شخص» بودن.
این ماده در مبحث «احکام و آثار املاک نسبت به املاک مجاور» آمده و به رابطهٔ همسایگی بین املاک مربوط است. متن ماده تبصرهای ندارد.